Projectlog: Kanaleneiland-Transwijk
9 augustus 2011: Stage lopen? Lees het verhaal van maatje Kris...
Geschreven door Halima el Ghamarti
Toen ik aan mijn stage begon wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten. Ik wist dat ik samen met een kindje tussen de 9 en 12 jaar creatieve dingen ging ondernemen, meer ook niet. Toen ik eenmaal begon aan mijn stage merkte ik wat er bij kwam kijken. Je leert niet alleen creatieve activiteiten ondernemen samen met een kind maar je leert ook hoe je moet omgaan met de doelgroep en hoe je moet reflecteren op jezelf en de omgang met het kind.
Voor we aan de slag gingen met de kinderen hadden we eerst 2 trainingen. Eerst vond ik dit niet zo leuk omdat ik graag gelijk wou beginnen. Nu ik er op terug kijk zijn die trainingen op het begin heel nuttig geweest. Je staat even stil bij situaties waarvan je niet weet of die tegen gaat komen. Hierdoor ga je beter voorbereid op huisbezoek en aan de slag met je kind. Een goede voorbereiding is heel belangrijk bij KunstExpress en de trainingen op het begin helpen je hier goed bij.
Het huisbezoek was spannend. Gelukkig gaat je begeleider mee de eerste keer. Jij vind het spannend en het gezin vind het spannend en dat zorgt soms voor wat ongemakkelijke stiltes maar erg was het niet. Het was leuk om direct te zien waar je kind woonde. Door het huis en haar kamer te zien krijg je gelijk een goed beeld van wat je kind leuk vind en wat voor persoonlijkheid hij/zij heeft.
Toen begon het echte werk. Elke woensdagmiddag samen met je kind creatieve activiteiten ondernemen. Het is echt van belang dat je elke middag goed voorbereid. Als je verschillende activiteiten voorbereid dan loopt de middag lekker. Je kind merkt dat je weet wat je doet en gaat hier in mee. Als jij zelf de moeite neemt om de middagen voor te bereiden heeft het kind het gevoel dat hij/zij speciaal is. Het kind wordt hierdoor ook enthousiaster. Ik heb ook gezien dat er soms niets werd voorbereid en dan wisten ze beide niet wat ze moesten doen en gingen maar een beetje hangen. En dat vind ik zonde. Je moet proberen om elke woensdagmiddag speciaal te maken.
Het contact tussen kinderen van 9 tot 12 jaar en jezelf is niet altijd even makkelijk. Ik had hier op het begin niet zo bij stil gestaan. Ik kon goed omgaan met kinderen dus dan zal dit me ook wel lukken, dacht ik. Mijn maatje was lang niet altijd even lief en leuk. Ik heb hier wel heel veel van geleerd. Hoe ga je ermee om en hoe zorg je dat dat niet weer gebeurt? Je kan hierdoor ook heel veel van jezelf leren. Je merkt in één keer hoe jij zelf omgaat met een bepaalde gebeurtenis en je leert waarom jij zo reageert als dat je reageert.
Gelukkig was het over het algemeen heel leuk met mijn kindje. Het was echt leuk om te zien als ze ergens heel enthousiast over was. Ze wou dat nooit echt zeggen tegen mij maar soms zag je dan de fonkeling in haar ogen en wist je dat ze er echt van genoot. Het was een uitdaging om elke keer wat leuks te verzinnen. Soms verzin je iets wat ze leuk vind en soms iets wat ze iets minder leuk vind. Het is goed om erachter te komen waar de interesses liggen van je kind. Dat is ook goed voor je kind zelf.
Na elke woensdag schrijf je een reflectieverslag over de middag. Hierin reflecteer je op jezelf en op je kind. Je beschrijft wat je hebt gedaan. Als er bijzondere situaties zijn voorgevallen dan beschrijf je die en reflecteer je je eigen handelen. Door elke middag te reflecteren kun je goed duidelijkheid krijgen. Je begrijpt waarom dingen goed of fout gaan. Ook kun je hierdoor goed zien hoe je vooruit gaat. Toen ik op het einde mijn reflectieverslagen terug las kon ik duidelijk zien dat ik gegroeid was.
Meedoen aan KunstExpress is een hele ervaring geweest. Ik heb veel geleerd over hoe ik moet omgaan met de doelgroep. Niet alles ging op mijn gemak maar daar leer ik juist van en dat vind ik belangrijk. Als je nergens meer wat van leert dan is dat zonde. Ik heb veel plezier gehad in de omgang met mijn kind. Ik hoop dat KunstExpress nog lang doorgaat want het is een unieke ervaring voor de maatjes en voor de kinderen.
Geschreven door Kris Kremers, maatje KunstExpress 2009-2010
















